روز قبل از امتحان ترم دوم درس عربی، کلاس رفع اشکال داشتیم.

همه سر کلاس نشسته بودیم و منتظر معلم. وارد شدند، در یک دست دو ماژیک و در دست دیگر یک استکان چای.

درس را شروع کردیم و آقا هر از گاهی قُلُپی می نوشیدند. از شما چه پنهان، ما هم آن چنان نگاه می کردیم که از گلویشان پایین نمی رفت!

هنگامی که قواعد یکی از درس ها را مرور می کردیم؛ ناگهان گفتند: « ماهی با آب زنده است! ». همه حیرت زده نگاهشان کردیم و چند نفر نیز با تعجب گفتند "چی؟!" و سپس ایشان ادامه دادند: « معلم هم با چایی! ».

از آن لحظه به بعد دیگر رویمان نشد نگاه کنیم!

در زمان استراحت کلاس عربی بودیم که چند نفرمان - به طور هم زمان - به سرفه افتادند و این سرفه ها تمامی نداشت! دبیرمان برای رفع سرفه ها و سرگرم کردن همه (با یک تیر، دو نشان)؛ خاطره ای از امتحان ترم درس املای کلاس سوم راهنمایی مدرسه ی خودمان تعریف کردند:

ایشان و دبیر ادبیات مراقب بودند تا بچه ها تقلب نکنند. هنگام خواندن املا، ناگهان یکی از بچه ها سرفه می کند: "اِهِم!" و به دنبال او دیگران هم شروع می کنند. این سرفه ها چند بار دیگر  تکرار می شود!

در پایان جلسه علت این سرفه های مشکوک از بچه ها پرسیده می شود و آن ها هم با لبی خندان و دلی آسوده پاسخ می دهند: « آقا! وقتی به کلمه ی تشدید دار می رسیدیم؛ یکی از بچه ها که بیش تر از همه درس رو بلد بود سرفه می زد و بقیه هم برای تاییدش این کار رو انجام می دادن! این جوری می فهمیدیم که یه کلمه تشدید داره! »

پس از آن رویداد، ما هم کلاسی ها، دور هم جمع شدیم تا ببینیم آیا ما هم می توانیم راهی جدید در عرصه ی وسیع تقلب (!) طرح ریزی و عرضه کنیم و نوآوری داشته باشیم؟؛ اما تا کنون که امتحانات نیز پایان یافته است، هنوز کاری از پیش نبرده ایم!